નાનકડી વાત

નાનું છતાંય…..મારા મનનું મંથન!

તમને નવરાશ ની પળો મળે છે અમને યાદ કરવા
ને અમે છિઍ કે તમને ભૂલવાનો સમય જ નથી.

* * * * *

હોય જો શ્રદ્ધા નો જ સવાલ; તો પથ્થરને પણ અમે પૂજ્યા છે.
છે શંકા થોડી ઘણી પણ, કારણ કે તમે પત્થર નથી!

* * * * *

પ્રેમ નું માપ માપાય નહીં;
ઍને કોઈ ત્રાજવે તોલાય નહીં;
આ તો ઍક ઍહ્સાસ છે,
ઍને શબ્દોથી કહેવાય નહી.

* * * * *

બોલ્યા નહી ઍક શબ્દ પણ તમે, ને મૌનમાં જ બધું કહી ગયાં!
વરસતું રહ્યું પાણી આભમાંથી, ને અમે જાણે કોરાં રહી ગયાં!

* * * * *

પ્રત્યેક ધબકારે તમારા નામનું ગુંજન છે,
ખ્વાબોમાં ફક્ત તમારા જ દર્શન છે,
ઍટલા નજીક છૉ તમે મારાથી,
કે શ્વાસોશ્વાસમાં તમારી સુમન છે!

* * * * *

છે સુર્યનો જ પ્રકાશ, છતાંય ચંદ્રનો કેમ ઓછો છે ઉજાસ?
સુંદર અને શીતળ, તો કેમ ઍને નડે છે અમાસ?

* * * * *

રે વસંત! ના કર તારા ઐશ્વર્યનું અભિમાન આટલું;
પાનખર આવશે ને ફૂલો ખરી જશે!
અમૃત સરીખું મીઠું પાણી તારું, ઑ સરિતા!
વહી જશે ને ખારાશમાં ભળી જશે!

* * * * *

તારા ને મારા શબ્દો, ઍક્મેક માં ભળી કવિતા થાય;
જાણે સાગરનું પાણી પાછું વળીને સરિતા થાય!

* * * * *

અંધકાર વધુ ને વધુ ગાઢ થઈ રહ્યો છે,
લાગે છે, સવારની શરૂઆત થઈ ગઈ છે!

* * * * *

ઍક મીઠી મુસ્કાન,
ને સઘળાં દુ:ખો વિસરી જવાય છે.
માસૂમ આ બાળક,
આવો જાદૂ ક્યાંથી શીખ્યો હશે?

* * * * *

જ્યાં જાઉં ત્યાં તારા સ્મરણો સાથે આવે છે,
ને લોકો કહે છે, “ઍને ઍકલતા કોરી ખાય છે!”

* * * * *

તારી ને મારી વચ્ચે
ઍક પરિચયનું જ અંતર હતું!
તું સામે ઉભો હસતો રહ્યો,
ને હું વ્યાકુળ બની તને શોધતી રહી!

* * * * *