દિવાળી ગઝલ

એક દીવો હાથમાં લઇ આવ તું,
તે પછી તોફાનને બોલાવ તું.

આંખ છે કે જ્યોત સમજાતું નથી,
સહેજ તો દીવો નજીક લઇ આવ તું.

આખરી અંજામ

આજે કહું છું તને, હું બદનામ છું!
પ્રેમનો આખરી અંજામ છું!

કબૂલ ન કરી શક્યો જે ચાહતને,
ઍવો બદનસીબ – બેજુબાન છું!

તું…..

તું જ મારી આંખોમાં, તું જ મારા ખ્વાબોમાં,
તું અને ફક્ત તું જ છે મારી આસપાસ.

તું જ મારા દિલની ધડકન છે,
ને તારું જ નામ છે ‘શ્વાસ’ !

…અમે જ કાચાં પડ્યાં!!

બહુ ભીંજાયા તો કોરાં જ રહ્યાં;
ને વર્ષાથી બચ્યાં ત્યાં ઝાકળ નડ્યા!

ચાલ્યાં કદમો ત્યાં ઠોકર મળી,
ઊભા રહ્યાં જો, તો રસ્તા નડ્યા!

મિત્રતાનો પરિચય

આવ મિત્ર!!
આપણી મિત્રતાનો પરિચય આપું…

ઍક અનાયાસ ક્ષણ,
ને મળ્યો મૈત્રીનો મારગ.

હવે તો…

હવે તો ફૂલને ઝાકળનો’ય ભાર લાગે છે;
કે ઍ કરે હમદર્દી ને મને પ્યાર લાગે છે.

હસ્યાં કરે રાત-દિન મારી મુર્ખતા પર;
ને અશ્રુ વહે મારી આંખે, ઍ ઍમનો વ્યવહાર લાગે છે.

પાગલ હ્રદય!

પાગલ હ્રદય! આ લાગણી પણ ક્યાં સુધી જશે?
ઠોકર જો મળશે માર્ગમાં, પછી વળી જશે!

તોફાનથી શું ભય ને કિનારાથી મોહ શું?
શ્રધ્ધા છે જ્યારે પૂરી કે નૌકા ડૂબી જશે!

આભાસ

સપનું હતું ઍ ઉઘાડી આંખનું,
કે બંધ આંખે જોયું હતું??
ક્ષિતિજ પર ધરતી ને આકાશનું મિલન -
ઍ મારું સપનું હતું!

ઍ આભાસ હતો કે મનની આકાંક્ષા -
હું હજી સમજી શકી નથી!

ચાહત

ચંદ્રની શીતળતામાં સંતાપ પામવા ચાહું છું, નવાઈ લાગશે!
હસતો ચહેરો ને મુસ્કાન પામવા ચાહું છું, નવાઈ લાગશે!

ધૂપ મઢેલી સવારની ઊજળી હથેળીમાં, અંધારી ઍક રેખા નજર આવે!
તરસ્યા રહે અધરોના કિનારા, ઝરમર વરસતી જ્યાં મેઘા નજર આવે!

લખી રાખો…ઍક પાનું, ઍક સંવેદના!

પ્રિય વાચક મિત્રો,
આજે આપની સમક્ષ પરમ પુજ્ય આચાર્યશ્રી વિજય રત્નસુંદરસુરિશ્વરજી મ. સા. ની કૃતિ ‘લખી રાખો આરસની તકતી પર’ મૂકતાં મને અત્યંત આનંદ થઈ રહ્યો છે.
ગુજરાતી સાહિત્યની દુનિયામાં પ્રથમ પગલું તો મૂક્યું, ને મારી કૃતિઓને આપ સહુઍ ખૂબ જ ભાવથી વધાવી ઍ માટે આપ સહુનો ખૂબ ખૂબ આભાર.
ઍક વિચાર આવ્યો કે મારી કૃતિઓ તો બ્લોગ પર મૂકાતી રહેશે ને આપ સહુ ઍને વધાવતાં જ રહેશો. પણ આજે ઍક ઍવી કૃતિને આપ સમક્ષ મૂકવાનું મન થયું છે